Beyaz piyano

Erimeye durmuş kar gibi
Şeffaf bir melodiyle
Tenime nüfuz etti
Odamdaki
Terk edilmiş beyaz piyano

Tozun karasında boğulmuş gibi
Görünmez hisleriyle
Kalbimi esir etti
Rüyamdaki
Dili mühürlenmiş beyaz piyano

Âmâ bir aşık gibi
Görmeyen gözleriyle
Yüreğimi hissetti
Masalımdaki
Tüğleri ürpermiş beyaz piyano

Öksüz bir hancı gibi
Siyah beyaz elleriyle
Hayallerimi yolcu etti
Ufkumdaki
Gücünü yitirmiş beyaz piyano

Bazen bir piyanodan çıkan ses, tüm sözlere bedeldir...

Nazım

Mahpus olan sözleri değildi,
Kalemi hiç değildi
Ve Nazım yalnız değildi
Sadece boynu eğildi
Vatan diyerek...

Aşk kâfiydi hayat için
Umutlarını yaşatmak için
Mütemadiyyen inanmak için
Mecali yitirmemek ve
Nazım olabilmek için...

Nadide bir rıhtımdı sözleri
Kırgınlığı anlatırdı sözleri
Fersude yürekleri okşardı sözleri
Dokunarak insaniyete
Bizi biz yapardı Nazmın sözleri

Mahir bir kalemin sahibiydi
Umutlu bir düşün sahibiydi
Türk kimliği sahibiydi
Yılmayan bir tutkuyla yaşayan
Zengin gönlün sahibiydi...

O hiç bir zaman pes etmedi
Kurulan hayalleri yok etmedi
Haneleri harap etmedi
Acıtsalar da canını
Nazım ihanet etmedi!

Çünkü...çünkü o'nun adı Nazımdı...